اون که یه وقتی تنها کسم بود
تنها پناه دل بی کسم بود
تنهام گذاشت و رفت از کنارم
از درد دوریش من بی قرارم
خیال می کردم پیشم می مونه
ترانهء عشق واسم می خونه
خیال می کردم یه همزبونه
نمی دونستم نامهربوهه
با اینکه رفته اما هنوزم
از داغ عشقش دارم می سوزم
فکر و خیالش همش باهامه
هر جا که میرم جلو چشامه
دلم می خواد تا دووم بیارم
رو درد دوریش مرحم بذارم
اما نمیشه ، راهی ندارم
نمی تونم من طاقت بیارم
نمی تونم من طاقت بیارم
